In overvloed

Het maakt niet uit of je over brede bouvelards of kleinere steegjes loopt, overal loop je langs een overvloed aan Populi winkels. Waar je kijkt zijn omwisselpunten. Van net aangeklede kantoorten tot schamele luiken met een bord exchaenge er boven. En elk omwisselpunt hanteert zijn eigen koers. Ik wacht op het moment dat er twee zijn met een dergelijk groot verschil, dat ik gewoon met winst geld van de ene valuta in de andere kan wisselen en weer terug. Over je gezondheid hoef je je ook geen zorgen te maken. Apotheken zijn 24/7 open. De pharmaceutische wereld is in handen van een aantal grote ketens. Binnen ziet het er allemaal steriel uit. De verkoopsters staan achter door glas afgeschermde toonbanken. Vaak gezellig met z’n drieën of vieren. Ook aan groenten en fruit geen gebrek. Op elke straathoek staat wel waar uitgestalt. Weliswaar niet overal even mooi bij Populi en niet overal hebben ze een elektrische weegschaal, maar overal zijn het puur natuurlijke producten. Zo zegt men. Een ander typerend verschijnsel voor de straten in Tbilisi zijn in zwart gehulde oma’tjes met weggestoken grijs haar onder een zwarte doek, die ongepelde zonnebloempitten en hazelnoten verkopen. En als laatste is er een overvloed zonnepitschillen, die een spoor achterlaten van waar oma’tjes klant na aankoop naartoe is gegaan.

Katie Melua

Georgië is trots op haar beroemdheden. Zo ook op Katie Melua, ofwel gewoon Katie zoals ze haar hier noemen. Binnen no time waren alle kaartjes voor haar benefitconcert uitverkocht. Uiteraard was dat al lang voor mijn aankomst in Tbilisi. Toch wilde ook ik deze Georgische beroemdheid wel eens met eigen oren horen. Op goed geluk begaf ik me dinsdagavond naar het concertgebouw aan de Rustaveliboulevard. Wat een prachtige locatie voor een concert, daar waar normaliter de sterren van de hemel worden gedanst en gezongen. Gelukkig was ook hier om de hoek van het gebouw een mannetje te vinden met kaarten.

Iets verlaat vind ik een plekje op het tweede balkon, terwijl piece by piece al door het gebouw galmt. Uiteraard niet het plekje dat op het kaartje staat. De zaal, die helaas niet is voorzien van een airco installatie, is overladen met fans, belangstellenden en diplomaten. Ik ben blij dat ik meegenieten van de heftig zwiebende waaiers van de dames voor mij.

Op het podium staat Katie. Omringd door een vleugel, drumstel en basgitarist. Op de achtergrond worden wat licht bundels geprojecteerd. Heel bescheiden allemaal. Katie zelf is een spring in ’t veld, als een klein meisje huppelt ze over het podium. Haar stem is zuiver zoet. Ze draagt een zwart jurkje met een grote rode corsage. De verschillende chansons worden in het Georgisch door Katie uitgelegd en aan elkaar gepraat. Ookal is het slecht te zien vanaf het tweede balkon, het lijkt alsof haar ogen twinkelen. Na elk liedje bedankt ze de zaal met een verlegen uitgesproken didi madlobt. De zaal gaat echt los als Katie een bekend georgisch liedje uit een kinderfilm solo met slechts akoestisch gitaar ter gehoren brengt. Staande ovaties, zinderend bravo geroep. Katie wordt overladen met gladiolen, rozen, irissen, anjers.

Na afloop van het concert komt Georgisch tenor Burtjuladze naar voren om Katie te bedanken en vertelt dat Katie een huis heeft gekocht voor een arm gezin. Alle zevven kinderen en moeder komen het podium op en omhelsen Katie. Een aandoenlijk gezicht. Als toegift krijgen we nine million bicycles te horen. En dan zit het er na 1,5 uur echt op en moeten we de prachtige zaal verlaten. De spontane actie van een gokje wagen resulteerde in een mooie avond.

Vandaag treed Katie op in Batumi. Daar kan ik uiteraard niet bij te zijn. Maar terwijl ik ’s avonds door de afgekoelde straten van Tbilisi dwaal, schalt er uit elke geluidsbox Katie’s zoet meeslepende stem.

Boodschappen doen als verkoeling

Het zal nog wel even duren voordat ik gewend raak aan de hitte (als dit al gebeurt).

Binnen is het net uit te houden, dankzij mijn nieuwe beste vriend Mr. Crown. Een ventilator met drie standen, die voortdurend een rusitg brommend geluidje achter mij verspreid. Wat zou het heerlijk zijn als hij mij op de voet kon volgen. Maar zodra ik de straat op ga, bekoeld onze vriendschap, terwijl mijn behoefte juist dan oververhit is.

Het is wederom 33 graden, maar het voelt aan als 40. Ik begeef me alleen in deze hitte om boodschappen te gaan doen. Eerst even rustig de tijd nemen om te acclimatiseren. Gelukkig is er aan de overkant van de straat een Populi. Populi is een wijdverbreide supermarktketen. Herkenbaar aan de geel-oranje kleuren en de keurige uitstalling van groenten en fruit voor de winkel. Waarom de kleur oranje is opgenomen in het winkeldesign, wordt bij binnenkomst meteen duidelijk. Je loopt direct tegen een schap met brinta, havermout en cornflakes aan. Als je de hoek omgaat, staan daar de stroopwafels, jan hagel koekjes verpakkingen, pindakaas- en nutellapotten en de carvan cevitan limondaflessen. Het enige verschil is het prijskaartje dat wel 5 keer hoger kan zijn dan in Nederland. Ongelooflijk. Ik denk dat ik in de winkel de enige ben, die kan lezen wat er op de verpakking staat. Helaas is het assortiment beperkt en krijg ik het idee uitgebuit te worden. Daarom toch maar een bezoekje naar de enige grote hypermarket, de intermarche van Tbilisi, Goodwill te gaan.

En wat een beloning is dat. Wat een heerlijk koel temperauurtje hangt daar, alleen daarvoor is het al de moeite waard. Je hebt er echt alles. Op een ding na. Verse melk. Spring je een gat in de lucht als je het in de intermarche tegenkomt, hier komt het gewoon niet voor. Het verzuurt te snel. Hopeloos vraag ik of het misschien ergens anders te krijgen valt – want wat zou men dan eigenlijk hier aan brinta hebben?- maar een Engelse medeshopper verteld me glimlachend: “ Verse melk kom je niet tegen- hier in Tbilisi. Je bent hier zeker nieuw.” Verslagen ga ik in de rij voor de kassa staan. Geen melk. Maar mijn teleurstelling wordt al snel omgezet in verbazing. Mijn aankopen worden namelijk netjes, per categorie (groenten&fruit/ vleeswaren/ granen etc) in plastic zakken gestopt. Meteen gaat het door me heen wat een service, wat een verspilling, wat een ineffeciëntie, wat een verborgen werkloosheid. Maar aan de andere kant, deze meisjes (het zijn alleen maar meisjes) hebben teniminste wel werk.

Betreffende de melk, ondertussen weet ik hoe ik aan mijn melk kan komen. Vroeg in de ochtend trekken oude oma’tjes uit nabijgelegen dorpen de stad binnen om de zeer verse melk van hun kostbare koe te verkopen. Hitte of geen hitte, voor een heerlijk glas melk ga ik morgen opzoek naar de oma’tjes en laat ik Mr. Crown achter.

p.s. een enorm voordeel van deze hitte is dat je was binnen 30 minuten kurkdroog is.

Geland

"This is your captain speaking" schalt het door het vliegtuig. De reis Amsterdam- Tbilisi van vliegtuigmaatschappij Airzena is ondertussen 1,5 uur gaande. We vliegen op schema, terwijl we toch echt een uur later dan gepland opstegen. Het vliegtuig zit bomvol. Sommigen slapen, sommigen drinken een fles Jack Daniels leeg en weer anderen zingen uit vollen borst het Georgische liefdeslied 'Suliko'. Gezellig.

En inderdaad, met een uur korter vliegen, landen we op tijd op Tbilsi Airport. (Waarom kan het niet altijd zo snel...Hebben we dan meer brandstof verbruikt? Is het gevaarlijker? Ik weet het niet.) De douane heet me van harte welkom en wenst me een uitzonderlijk goed verblijf in Georgie toe en ik sta buiten. Buiten in de smeltende hitte. Pff, 33 graden in toch echt wel warm.